Dag IJsland Halloo Italië-Bye Iceland Helloo Italy

Hallo Allemaal,
Hi everyone,

Een eerste verhaaltje vanuit Italië!

I will try to write a little bit in English as well. It might not be completely the same as in Dutch but it will be the same idea.
I will begin in Dutch :)!

Het afscheid in IJsland was lastig. In de laatste twee weken heb ik met 200% genoten. Dat was geweldig.
Heb op de valreep nog paard gereden en het parlement gezien. Heb de vrienden die ik gemaakt had nog een laatste keer gezien.
En natuurlijk geen afscheid voorgoed genomen want ik wil iedereen nog eens gaan bezoeken. Met de familie heb ik nog een brunch gehad de zondag voordat ik vertrok. Het lastigste vond ik dat ik de kinderen nog te jong waren om te snappen dat ik verder ging reizen. Sigga Olga is twee en heeft dus genoeg besef om mij als deel van de familie te zien voor de periode dat ik er was. Maar te weinig mogelijkheid om te beseffen dat ik weg zou gaan en niet meer terug zou komen. Nou kom ik zeker terug naar IJsland maar dat duurt nog wel even. Ook zal ze mij waarschijnlijk niet meer herinneren als ze later groot is. Ze zal me alleen op de foto's zien. Dat maakt me wel verdrietig. Ik hoop wel dat de liefde die ik in de familie gebracht heb in de familie blijft. Ik heb in ieder geval het gevoel dat ik wat heb bijgedragen aan de ontwikkeling van de kinderen en dat maakt me warm van binnen. (big smile en waterige oogjes)

Vliegreis ging allemaal goed. Ik moest niet lang wachten. Ik maakte me er ook een stuk minder druk over dan toen ik Nederland verliet in september. Dat is wellicht de IJslandse attitude die ik een beetje heb opgepakt tijdens mijn verblijf. Heel fijn! Heb hele mooie uitzichten gehad. Zoals een zonsondergang tussen Reykjavik en Kopenhagen (ook een tweede keer Harry P. 7.2 gezien) en een mooi lichtspel tussen Kopenhagen en Milaan. Zat toevallig twee keer bij een raampje. Ik heel blij! Al heb ik wel besloten dat ik niet van vliegvelden hou. De sfeer is echt vervelend :S BHA!

Het was koud toen ik aankwam. -5 en dat was kouder dan het in IJsland was op het moment dat ik daar vertrok. CRAZY! Het was die dag winter geworden zei Francesca (host moeder). 4 dagen later was de winter weer over ;) haha! Het is nog wel steeds fris. Ook in huis. Ik zat te denken dat ze hier wellicht iets minder bedreven zijn in het warm houden van het huis dan in IJsland. Daar was het in huis gewoon altijd lekker warm. Hier ben ik echt blij dat ik mijn dekentje, sokken en vest van IJslands wol heb om mij warm te houden overdag en 's nachts. :D
Aan de familie moet ik heel erg wennen. Er is een enorm verschil tussen de familie in IJsland en die van hier. Natuurlijk het is een ander land, een andere cultuur en andere kinderen. Wat hier normaal is is voor mij helemaal niet normaal. De kinderen gaan niet echt vriendelijk om met elkaar en met anderen. Ze tonen heel weinig respect aan iedereen. Slaan, schoppen, bijten, krauwen en schreeuwen is vaak aan de orde. Dit gebeurt natuurlijk niet zomaar, dit heeft met de opvoeding van de ouders te maken.
Maargoed ik probeer te beslissen of ik wil proberen hier tussen te komen en voor de kinderen te zorgen op mijn manier (dat betekend met dicipline). Of dat ik deze familie gedag zeg en verder door Italië ga reizen en het avontuur ga opzoeken. Ik neig erg naar het tweede.

Dit is wel een hele spannende stap. Ik ben dan geheel op mijzelf aangewezen en moet me maar zien te redden. Wel ben ik hier aantoe ofzo. Als au pair zit je toch vrij beschermt in een gezin. Er is eten een warm bed en een warme douche. Ik wil gewoon zien of ik het ook alleen kan.

Goed zal proberen het een en ander te vertalen nu.

ENGLISH!

Saying goodbye to Iceland was very difficult. My hart is in the family and in the children. In teh country and in the people that I've met there. It wasn't a goodbye for ever because I will come back for sure. This made it a bit less sad. The hardest thing for me was that the young children wouldn't understand that I left. For them I will just be gone and not return. But that I was able to contribute something to their lives makes me warm inside.

My air traveling all went ok! I wasn't as stressed as when I flew from Holland to Iceland. I kind of picked up the Icelandic attitude I think; 'It will all work itself out, don't worry!' Works for me :) I had some nice views from inside the plane. I was lucky to sit beside a window two times. But airports aren't my thing I've desided. Hate the atmosphere.

Temperature was extremly low when I arrived in Milaan. -5! Even in Iceland it was allot warmer. CRAZY! The winter started that day Francesca (host mother) said. 4 days after that the winter stopped again :P! This weekend it was around 15 degrees.. :D NICE NICE.
It can still be a bit chilly though. I'm really happy with my Icelandic woolen socks, blanket and sweater.

Setteling in with the Italian family is hard. Many differences with the Icelandis family. I mean offcourse different culture, different country and different children. But still, the things that seem to be normal in this family aren't normal to me. The children aren't very kind.
I'm trying to deside whether I should stay here or travel trough Italy by myself. I'm strongly considering the second option.

This would be pretty exciting. I will be totally dependent on myself. I do think that this is the right time for me to do this. As an au pair it is quite a protective way of living. Food is in the fridge, warm water is comming out of a comfortable shower and there is a nice warm bed to sleep in. But I'm just curious if I can do it by myself!

That's it for now.. Kind of a good story with a open end :) maybe I should start to write books.. I could be good ;)
Dat is het voor dit moment.. Best een goed verhaal met een open einde :) Misschien moet ik boeken gaan schrijven.. Ik zou best goed kunen zijn daarin ;)

Bedankt voor het lezen!
Commentaar is altijd welkom.

Thank you for reading!
Comments are always welkom.

Liefs,
Love,

Nadine